بعد یه چشمک میزدوآروم تو گوشم میگفت…

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید ---- داستانِ ِغم ِ پنهانی ِ من گوش کنید

قصه بی سر و سامانی من گوش  کنید ---- گفتگوی من وحیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی

سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی

روزگاری من ودل ساکن کویی بودیم ---- ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل ودین باخته دیوانه رویی بودیم---- بسته سلسله سلسله مویی بودیم

کس درآن سلسله غیرازمن ودل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

دوستان، آمده ام باز، که این دفتر ممتاز، 

کنم باز و شوم قافیهپرداز

 و سخن را کنم آغاز به تسبیح خداوند 

تبارک و تعالی کهغفور است و رحیم است، 

صبور است و حلیم است، نصیر است

و رئوف است و کریم است،

 قدیر است و قدیم است

خدایی که بسی نعمت سرشار به ما آدمیان داده، 

همیشه دستهایی بود  که دستهای سردم را گرم میکرد

همیشه قلبی بود که مرا امیدوارم میکرد،  

همیشه چشمهایی بود که عاشقانه مرا نگاه میکرد

همیشه کسی بود که در کنارم قدم میزد ، همیشه احساسی بود که مرا درک میکرد

دو ماهی بیشتر نیست که به جمعتون اومدم .

میخوام از تک تکتون بابت محبتاتون تشکر کنم بابت حضور

 گرمتون در وبلاگم .

دووووووووووووستون دارم.

و

دوباره کاغذ پاره های دل خودمو براتون نوشتم

منو ببخشید که سرتونو با حرفای دلم درد میارم

ولی اگه بخونید و نظرتونو در مورد این چند خط که خودم گفتم ودر ادامه

 مطلب نوشتم بگید بازم مرحمی بر دلم میزارید .

ناراحت نمیشم اگر بگید چرت و پرت هست  .ممنون

ســـــراغــم را نمیگیــــری چه شــــــد افتــــادم از چشمـَتــــــ ؟
منـــــم فــــانـوس لبخنـدَتـــ ،

                  غـرورت ،

                         گـــریه ات ،             

                               خشمـَتـــــــ                       
اسیــرم ،

         خستـه امـ ،             

                     سیــرم ،                             

مـــرا دریــاب می میــــرمـ

 نیمه شب آواره و بی حس و حال در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال دل بیاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت یک دوسال از عمر رفت و برنگشت

دل بیاد آورد اول بار را خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اصرار را آن دو چشم مست آهو وار را

واسه عاشقونه خوندن، یکی با من همصدا نیست واسه دریای تو

شعرام، سایه ی یه ناخدا نیست من رسیدم به خجالت، زین همه چهره

 صد رنگ توی این خرابه آباد، یه نگاه بی ریا نیست این همه چشم

غریبه، زل زدند به چشم خسته ام توی این غربت دیده، یه نگاه آشنا

 نیست همه غرق شادی و شور، همه لبریز غرورند چرا جای پای

شادی، یه قدم هم این ورا نیست واسه از عشق تو مردن، من دیگه

 جونی ندارم دیگه حتی دل تو هم، این روزا به فکر ما نیست من دیگه

تو را گم کرده ام

انگار نیستی،نه صدایی از تو است و نه

 نگاهی

پس بگو چرا نمیکنی از من یادی.....

شعر خودمه پس نظرت برام خیلی مهمه

  یادت نره

    مگر بی تو می شود خندید.

 بی تو فقط گریه می توان کرد.

      مگر بی تو می شود آیند ه را دید.

      مگر بی تو می شود رنگ خوشی را دید.

      مگر بی تو لحظه ها می گذرد.

 مگر بی تو سکوت معنا دارد.

      نه عزیزم نه

      بی تو خنده ام نمی آید.

      بی تو حتی گریه ام هم نمی اید.

 فقط بغض گلویم را گرفته .

      بی تو نمی شود آینده را دید حتی

برای لحظه ای .

      بی تو نفس کشیدن برایم سخت است.

      بی تو تنهایی برایم زجر آور است.

      بی تو نمی توانم زندگی کنم بی تو

 هرگز ـ بی تو هرگز

     هیچکی وجود نداره تو زندگیم برا تنوع نوشتم

  خداحافظ عزیز من حلالم کن زمین گیرم

 نمیدانم چه تاریخی ولی یک روز میمیرم

 نمی خواهم دلت تنگ غروب خسته ام باشد

 اگر حتی جوان مردم بگو پیش خودت پیرم

 حلالم کن اگر روزی شبی یکوقت ناغافل

  تو را رنجانده ام از خود نگو که از تو دلگیرم

 چه شبهایی که عشق تو نمک پاشیده بر زخمم

 من از غریبی ها ، از عشق از زندگی سیرم

 اگر مردم شدم یک روح سرگردان و آواره

 غروب هرشب جمعه سراغی از تو میگیرم

  شدم مجنون نمیدانم تو هم لیلی من هستی

  سکوتی تلخ .... میدانم جوابم را نمیگیرم

  یقین دارم وفاداری ولی باز من میترسم

  از اینکه ناگهان روزی بگویی از تو هم سیرم

 خداحافظ نگاهم کن همین یک لحظه آخر

 نمی دانم چه تاریخی ولی من بی تو میمیرم....